© Webmaster Bryan Brank

ADG laat de winst glippen                                           

Door Wim Martin 27-11-2016 In de zesde ronde van de Nationale Competitie kreeg het Amersfoorts Dam Genootschap de fusie-club Rivierendammers uit Gorinchem op bezoek. Het ging gelijk op met lange tijd de de beste kansen voor ADG.De prijzen hangen evenwel aan de finish, en daar na bijna 5 uur spelen aangekomen bleek er uiteindelijk niet meer dan een toch wat teleurstellend gelijkspel uit te rollen. Het begon niet goed voor de Amersfoorters. Wim Martin leverde een wanprestatie af. Binnen twee uur spelen had hij zich al volledig laten overlopen door Rik Verboon. Weliswaar is dit de topscorer in deze klasse en een ooit zeer talentvol jeugdspeler uit de lichting waar ook WK-titelpretendent Roel Boomstra deel van uitmaakte, maar de manier waarop Martin zich eraf liet zetten deed pijn aan de ogen. Cees Strooper deed vervolgens snel wat terug voor zijn team. Cees speelde een riskante openingsvariant tegen Pelle Sterk. Hij riep bewust een massieve centrumaanval over zich af, met als compensatie een ongelijke schijvenverdeling voor zijn tegenstander. In de partij leek Sterk zijn positie te overschatten toen hij na een ruilmanoeuvre direct opnieuw de aanvalspositie innam. Via simpele middelen verhinderde de ADG-er dat Sterk zijn positie in het achterveld kon normaliseren. Hij voerde de druk richting de verzwakte linkervleugel van zijn tegenstander verder op. Na nog geen 30 zetten moest deze een schijf geven. Even later bood Strooper zijn tegenstander een zelfmoordcombinatie aan, waarbij hij nog wel een dam zou halen. Omdat Sterk na de slagenwisseling minimaal 3 schijven achterstand zou houden gaf hij direct op. Frits Stuger is doorgaans lang bezig en maakt dit seizoen dan vaak in het eindspel een onnodige fout. Zo ver zou hij het deze keer niet laten komen. De fout kwam ditmaal reeds in het vroege middenspel tot stand. Stuger werd het slachtoffer van een niet al te moeilijke slagwending en ADG stond na drie uur spelen al met 4-2 achter. Gerrit de Bruijn trok de stand vervolgens recht. Bij de overgang van opening naar middenspel maakte hij slim gebruik van de onevenwichtige opbouw van zijn tegenstander. De Bruijn wist een kettingstelling te formeren die door de man uit Rivierenland niet goed te neutraliseren viel. De omknelling leverde zoveel problemen op dat een doorbraak voor de Amersfoorter het resultaat was. De winst was daarna snel een feit. Leo Rosendaal kreeg na een van beide kanten rustige en degelijke opening een licht voordelige aanvalsstand. Zijn tegenstander besloot niet op afbraak te spelen en mede daardoor kreeg Leo langzaam maar zeker het gevoel een prima stand in zijn bezit te hebben. Hij onderschatte echter de omsingelingskansen en reageerde niet goed genoeg op het handige tempospelletje van de Gorinchemmer. Toen hij het gevaar doorhad was het al te laat en ging zijn voorpost verloren. Optimistisch als Leo doorgaans is dacht hij met een slimme offervariant nog winstkansen te hebben, maar dat bleek al snel flauwekul. Hoewel nog nooit iemand daar ooit een punt mee behaald heeft dan toch maar opgeven. Met al dat 'gedoe' was ADG wel op een 6-4 achterstand gekomen. Maar daar wist Marcel Everloo wel raad mee. De Amersfoorter was zijn gebruikelijke gevecht met de klok aan het voeren. Hij heeft nogal eens moeite met het nemen van beslissingen achter het bord, en dat kost tijd.Als Marcel het echter van de klok wint wordt de kans steeds groter dat zijn opponent er ook aan moet geloven. Zo ook ditmaal. In een 8 om 8 'klassiekje' had Everloo alle belangrijke velden en zijn tegenstander een lelijke hangende schijf op 15. Marcel had zowaar nog twee minuten over om de geofferde schijf in ontvangst te nemen en het daarna keurig uit te maken. Tot op dat moment nog geen enkele remise in de wedstrijd. Er leken er wel een paar aan te komen, dus het team met de eerstvolgende winstpartij had een goede kans aan het langste eind te gaan trekken. Nico Kruijswijk was inmiddels op weg om zijn derde (!) overwinning in Amersfoortse dienst te laten aantekenen. Al op de 33ste zet had hij een doorbraak genomen en het was niet eens de vraag of Nico ging winnen, maar wanneer hij bij de kassa zou gaan afrekenen. Maar Nico hield de spanning er nog even in. Ton Bollebakker speelde in de opening op een relatief onbekende combinatie, maar de tegenstander liep er op de zesde zet niet in. Kort daarna ontstond een speltype met aanval versus omsingeling. Ton dacht goed te kunnen omsingeling met een granieten verdediging, de schijven 4 en 5, achter de hand. "Gewoon" wat temponadeel accepteren en subtiel over rechts de omsingeling zoeken.Het werd een spannend geheel en Verboon slaagde er uiteindelijk in toch de granieten verdediging van Ton op te blazen. Niet getreurd, een tegenoffensief opzetten, en nadat de tegenstander foutief dam haalde werd die dam er met een truc afgepoetst. De resterende stand was remise. Bryan Brank speelde op een spannende flankaanval, maar de tegenstander wilde niet meewerken dus de gewenste aanval kwam niet op het bord. De klassieke stelling die er wel uitrolde was overigens wel heel spannend maar volkomen gelijkwaardig. Door beide spelers werden geen aanwijsbare fouten gemaakt en dan is een puntendeling het logische resultaat. Harry de Waard kruiste aan bord 1 de degens met Theo Voorspuy. Vanuit een onregelmatige opening ontstond er aantrekkelijk flankspel. Omdat de ADG'er op het centrum opereerde was de omsingeling van zijn tegenstander een logisch gevolg. Beiden deelden in een inmiddels gecompliceerde stelling hier en daar wat speldenprikjes uit maar doorzagen bijtijds de trucs. De Rivierendammer probeerde nog een aanval op de linkervleugel van Harry te creëren maar deze werd bijtijds afgewend. Het slot kabbelde daarna via een twee om tweetje rustig naar de remise. 9-9 was de stand in de wedstrijd en Nico Kruijswijk was nog steeds -inmiddels wanhopig- op zoek naar de kassa om zijn verdiende twee punten te incasseren. Hij zou hem niet meer vinden. De positie was inmiddels remise en daarmee de eindstand 10-10.