© Webmaster Bryan Brank

ADG toont ruggengraat met 9-7 overwinning              

Door Cees Strooper 14-12-2016 De wedstrijd begon helemaal niet goed voor het achttal van de Amersfoorters. Een moment van concentratieverslapping werd Harry de Waard al in de opening fataal. Voordat Leo van der Laan de eenvoudige damcombinatie kon uitvoeren reikte Harry hem al de hand ten teken van overgave. Marcel Everloo scoorde het eerste punt voor ADG. Marcel had tijdens de partij op meer mogen hopen, maar tegenstander Wim Bor slaagde er in een gesloten klassieke positie op het bord te brengen. Dat voorspelde weinig goeds voor Everloo. Marcel speelde zijn laatste troef uit: hij bood remise aan! En laat Wim Bor dat nou accepteren… Daarna ging het verder mis bij Gerrit de Bruijn. Na afloop van de partij bleek dat beide spelers niet tevreden waren over het partijverloop. Gerrit de Bruijn niet omdat hij vanwege zwaktes in het achterveld geen goede omsingelingsstand meende te hebben. Jelmer Martens niet omdat hij niet geloofde in de kracht van zijn aanvalsstand. Waarschijnlijk had Jelmer méér ongelijk dan Gerrit. Zoals het ging verkreeg Martens uiteindelijk toch een aanvalspositie. Hij sloeg toe door een verradelijke combinatie, een gespiegelde versie van de zelden voorkomende Coup Raphaël. Zo stond ADG met 5-1 achter… Dat zag er dus niet best uit, maar ADG rechtte de rug. Hans Mulder sloeg uit het niets toe tegen Michiel Luiten. Laatstgenoemde makte het wel bont door eerst in een remisecombinatie te lopen en dat te vervolgen met twee positionele fouten. Bryan Brank en Erik Maijenburg vochten een principieel duel uit in de kortevleugelopsluiting. Omdat het evenwicht nergens verbroken werd, was de remise een terecht resultaat. Knap voor Bryan, gezien zijn duidelijk lagere rating dan zijn tegenstander. Ben Provoost maakte voor ADG de gelijkmaker (6-6). Bepaald makkelijk ging dat niet. Toen Richard Cousijnsen niet koos voor omsingeling,  maar in plaats daarvan voor afbraak van de voorpost van Provoost, slaagde laatstgenoemde er in toch de centrale velden te pakken. Een kleine maar effectieve combinatie naar dam deed de rest. Henk Vos speelde een uitstekende partij tegen Klinkenberg. De druk van de naderende tijdnood heeft er waarschijnlijk voor gezorgd dat de winstkansen die Henk stellig had teniet werden gedaan. Bij 7-7 was tenslotte Cees Strooper nog bezig. Tegenstander Walter Thoen behandelde de opening onorthodox door veel te ruilen op zijn rechtervleugel en de ontwikkeling van zijn linkervleugel te negeren. In het gesloten klassieke speltype waar Strooper bewust op aanstuurde brak dat Thoen toen op. Thoen moest toestaan dat Strooper ‘gratis’ door kon breken naar dam. In de wederzijdse wedloop naar dam moest Thoen kiezen voor schijfverlies (in combinatie met op termijn een zekere tweede dam voor Strooper) of een zeer dure damafname. Hij koos voor het laatste. In de resterende 6 tegen 3 positie, maar met voor Thoen een schijf dicht bij de damlijn, kon Strooper nóg een schijf winnen. Omdat het eindspel vervolgens gemakkelijk gewonnen was voor Strooper gaf Thoen op. Zo werd een zwaarbevochten overwinning behaald op het altijd lastige Gooi en Eemland. Een teamprestatie van formaat. Kampioen in de provinciale hoofdklasse werd het Utrechtse Ons Genoegen. ADG werd in de playoff tweede en Gooi en Eemland derde.     De volledige uitslag van ADG – Gooi en Eemland 9-7: 1. Cees Strooper – Walter Thoen  2-0 (8) 2. Ben Provoost – Richard Cousijnsen 2-0 (6) 3. Harry de Waard – Leo van der Laan 0-2 (1) 4. Gerrit de Bruijn – Jelmer Martens 0-2  (3) 5. Marcel Everloo – Wim Bor 1-1  (2) 6. Hans Mulder – Michiel Luiten  2-0 (4) 7. Bryan Brank – Erik Maijenburg 1-1 (5) 8. Henk Vos – Serf Klinkenberg 1-1 (7)