© Webmaster Bryan Brank

Moeizame overwinning ADG

01-10-2017 door Wim Martin

Na in de vorige ronde van de KNDB- competitie met damcombinatie Fryslân afgerekend te hebben stond voor de Amersfoorters zaterdag j.l. de uitwedstrijd tegen Dokkum op het programma. Na afloop stond er een fraaie 13-7 overwinning op het scorebord, maar die kwam minder soepel tot stand dan de uitslag zou doen vermoeden. Evenals vorige keer opende Frits Stuger de score. Toen ondervond hij geen tegenstand van ‘niet opgekomen’. Ditmaal moest hij wel vol aan de bak. Er leek lange tijd weinig aan de hand in een klassieke positie, maar in het middenspel verslikte Frits zich onnodig door een onafwendbare dreiging te overzien. Hij kwam een schijf achter en daarna viel er weinig meer te repareren. Dokkum hield de 2-0 voorsprong tot ver in het derde speeluur vast, maar toen rechtten de Amersfoorters de rug, schudden eens fors aan de boom en de punten rolden plots als rijpe appelen door de speelzaal middels drie winstpartijen op rij. Ton Bollebakker wist de eerste dertig zetten niets te bereiken tegen de taaie en (te) snel spelende oude rot Nuveld. Een tweetal zwakke zetten van Nuveld , zet 35 en 37, gaven Ton wat praktische kansen midddels een hoge hekstelling. De stand werd spannend en ingewikkeld. Ton miste een snelle winst, maar Nuveld gaf een tweede kans. De Fries plaatste een schijnoffer, maar Ton maakte hardhandig duidelijk dat dit schijnoffer in werkelijkheid schijfverlies inhield. De tegenstander van Gerrit de Bruijn dacht: “op het kerkhof liggen de kansen” en nam al vroeg veld 22 in bezit. De Amersfoorter liet daarna met een lichte combinatie zien dat je op het kerkhof doorgaans toch het onderspit delft. Gerrit kwam na de afwikkeling een volle schijf voor en voerde het afspel bekwaam naar winst. Harry de Waard bracht de score op 2-6 door Arend Dijkstra volledig van de mat te spelen. Aanvankelijk leek het vanuit de opening op flankspel af te stevenen maar de Fries switchte naar klassiek. Inmiddels had de ADG'er de vleugel van Dijkstra voorlopig  lamgelegd en kwam met de zet beter te staan. Een forcing gevolgd door een damzetje werd de speler van Dokkum fataal, maar op dat moment hing zijn stelling toch al aan een zijden draadje. Wim Martin trof een opponent met ruim 100 ratingpunten minder. “Die kan vast niet dammen” dacht de ADG-er, zijn neiging tot grove onderschatting koesterend. Nou, dat viel vies tegen ! De Friese routinier speelde de opening feilloos en bracht Martin in grote opbouw-problemen. Toen hij zich daar met veel moeite uitgeprutst had, restte zowaar een licht voordelig klassiek standje. Wim wierp echter een blik op het scorebord, zag de 6-2 voorsprong en een andere karaktereigenschap sloeg toe: existentiële luiheid. Snel werd remise overeen gekomen. Daarna verzuimde ADG echt door te pakken. Op de puntendeling van Hans Mulder viel nog weinig af te dingen. Hans komt doorgaans moeilijk tot winst, maar verliest ook heel zelden. Bryan Brank liet echter een opgelegde kans liggen, en nog wel tegen de op papier sterkste speler van Dokkum. Bryan kreeg wederom zijn geliefde flankaanval op het bord. Hij stond al snel veel makkelijker en in het late middenspel zelfs gewonnen. Typisch zo’n stand waarin je denkt: “hoe zal ik eens winnen” Maar het luistert dan toch nog nauw en de tegenstander rommelt naar remise. Zo ook hier. Bryan verzuimde op de 35e zet de winst met (17-22) en moest zoals dat dan heet ‘in een teleurstellende puntendeling berusten’. Bij Marcel Everloo ontstond in de opening een gevecht om het centrum. De Fries ruilde diverse keren naar voren om klassiek te voorkomen. Toch lukt het Everloo om na 25 zetten klassiek te bereiken en voorlopig vast te houden, waarbij het offer van Dussault op de loer ligt. Marcel leek enig verschil van mening met zijn klok te krijgen, maar wist dit beheersbaar te houden. Zijn tegenstander nam de kans waar om een grote ruil naar de rand te maken en klassiek te verbreken. In de analyse bleek dat dit nog te voorkomen was geweest. In de resterende 8 om 8 zijn er nog wat schermutselingen maar het evenwicht werd nergens verbroken. Hoewel Nico Kruijswijk volgens omstanders een prachtige stand opzette had hij zelf het gevoel dat hij in het middenspel dreigde te worden gewurgd door een dreigende omsingeling. Op de 35e zet besloot zijn tegenstander echter af te zien van de omsingeling en maakte de stand klassiek, en dat pakte bijna verkeerd voor hem uit. Nico verzuimde echter op de 43e zet groot voordeel te realiseren. Zijn tijdsverbruik was daar vooral debet aan. Iedereen denkt tegenwoordig maar dat ze net als Jan Groenendijk voldoende hebben aan 1 minuut per zet, maar dat ligt in de praktijk toch wat ingewikkelder.. Nico won door een achterwaartse afruil wel een schijf, maar een paar zetten later gaf hij die noodgedwongen weer terug. Even later werd na een spannend slot de vrede getekend. Cees Strooper had het moeilijk om tegen de prima spelende Henk Bosgraaf tot tastbaar voordeel te komen. Laatstgenoemde leek het spel te dicteren totdat de stellingen geopend werden. Toen kreeg Strooper, ondanks het uitgedunde materiaal, enig terreinvoordeel in combinatie met beheersing van het belangrijke veld 24. Toch had Bosgraaf de remise nog steeds binnen bereik. Maar toen hij eenmaal te passief voortzette, bij lichte tijdnood, kreeg hij alsnog de aanval van Strooper over zich heen. De dreiging van een snelle doorbraak naar dam pareerde Bosgraaf met een ruilmanoeuvre waarmee hij definitief een schijf achter bleef. Strooper maakte het karwei stijlvol af door de plusschijf terug te geven waarna een winnende drie om drie overbleef. Eindstand 13-7 voor ADG. Met het oog op het WK in Tallinn ligt de competitie een maand stil en de spelers kunnen inspiratie opdoen met de partijen van dat WK of door zelf te spelen in het Open kampioenschap van Amersfoort van 18 t/m 21 oktober. Klik hier voor de gedetailleerde uitslagen