© Webmaster Bryan Brank

Nipte overwinning voor ADG

Door Cees Strooper 1-10-2016 Door de spelers van het Amersfoorts Dam Genootschap werd de afloop van de tweede ronde van de landelijke competitie met vertrouwen tegemoet gezien.Tegen de reserves van DES Lunteren zou, ook gezien het verschil in gemiddelde rating, gewonnen moeten kunnen worden.Dat zou uiteindelijk ook lukken, maar het ging wel moeizaam. Leo Rosendaal begon zijn partij goed en de tegenstander liet al snel een damzet toe die resulteerde in schijfwinst. De overblijvende stand bood eigenlijk geen kans op tegenspel en de verwachting was dat ADG snel de eerste wedstrijdpunten zou kunnen laten bijschrijven. De tegenstander beet zich echter vast in de partij en het lukte de Amersfoortser niet een snelle winst te vinden. Het werd zelfs nog vrij lastig voor hem omdat er wat lastige trucjes in gevlochten werden, waardoor Leo maar genoegen moest nemen met een heel gunstig eindspel. De overwinning in het eindspel kwam vlot tot stand, maar achteraf bleek dat de Gelderse dammer in het afspel 'gewoon' verkeerd geslagen had. Bij correct spel was het Leo geweest die remise had moeten maken. Ruim daarvoor was ADG in plaats van op voorsprong achter gekomen doordat Bryan Brank zich in de opening liet verrassen door een geniepige forcing van Henri van Hierden. Brank kon gelijk opgeven. Die 2-0 voorsprong voor Lunteren bleef tot in het vierde speeluur op het scorebord staan. En er leek op de borden eigenlijk weinig aan de hand voor DES. Het verzet leek te breken door winstpartijen voor ADG aan de onderste drie borden waar zwaar geschut door de Amersfoorters was opgesteld. Gerrit de Bruijn wist in het late middenspel op klaarlichte dag een schijf te veroveren. Secuur manouvrerend werd de winst gerealiseerd, Leo Rosendaal won zoals vermeld en Harry de Waard zette de stand op 6-2. De eerste helft van zijn partij tegen Edwin Loozen was volkomen gelijkwaardig. Beiden bouwden rustig flankspel op maar deden elkaar geen pijn. Daarna kreeg Harry  middels een tactisch ruiltje grip op het centrum en begon het positionele voordeel zich langzaam maar zeker af te tekenen. Via een forcing kwam Harry op dam, maar dat kostte hem wel 2 schijven. Toch had de ADG’er alle vertrouwen in de stelling omdat er geen “vang” te bekennen was voor Loozen. Dit bleek te kloppen en nadat er weer een schijfje was teruggewonnen staakte de DES-speler de ongelijke strijd. Hans Mulder liet zijn tegenstander rustig de aanval. Die werd afgebroken maar dat had wel tot gevolg dat Mulder door een ruil in zetdwang kwam en op zijn korte vleugel dreigde te worden opgesloten. Hans moest al zijn inventiviteit aanwenden om het onmiskenbare stellingsnadeel binnen aanvaardbare grenzen te houden. Dat lukte uiteindelijk, maar de remise was zwaar bevochten. Tegen Robert Westerink kreeg Cees Strooper vanuit de opening licht voordeel. Dat kwam met name door een als passief bekend staande afruil die Westerink nam. Toen hij daarna ook nog onhandig voortzette door een belangrijke basisschijf op te spelen, leek er geen vuiltje aan de lucht voor Strooper. Maar zo makkelijk zou het niet gaan. Strooper moest toestaan dat Westerink de centrale aanvalsvelden innam. Dat betekende dat Strooper weer eens moest omsingelen. Om daar in 'spel' te krijgen moest ook hij zijn belangrijke basisschijf opspelen. Vlak daarna dacht Westerink met een voorwaartse ruil Strooper het mes op de keel te zetten. Toen bleek dat Strooper zijn zaakjes wel degelijk goed voor elkaar had. Met een thematisch tijdelijk offer nam hij het initiatief volledig over en kreeg hij de centrale velden in bezit. Strooper richtte zich verder op de onderbezette linkervleugel van de tegenstander, dwong schijfwinst af en na nog enkele zetten was de buit binnen. Maar Lunteren zou nog terugkomen door Jaap Heij ten koste van Nico Kruijswijk, een partij die Nico maar gauw moet vergeten. Een rustige opening die tot aan de 24e zet praktisch gelijkwaardig opging. Maar toen volgde op die 24e zet een forse blunder. Middels een simpele 2 om 3 schijfwinst voor de tegenstander. Nico probeerde nog van alles maar het verweer mocht niet baten. Na 55 zetten gaf hij op. Frits Stuger bood op het kopbord tegen de hoogst gedoteerde DES-speler Jan Lammers prima weerwerk. Maar zoals wel vaker bij Frits: tegen het einde van de partij en onder enige tijdsdruk wil hem weleens een merkwaardige voortzetting ontglippen. Zo ook hier. In een potremise-stelling van 6 om 6 wist Frits de enige zet te vinden die direct verloor. Daarmee was de voorsprong voor ADG wel tot 9-7 geslonken. Minimaal twee remises uit de resterende partijen van Bollebakker en Martin waren nodig voor de winst. Wim Martin had de partij niet al te handig opgezet, maar in het vierde speeluur had hij met enige kunstgrepen het grootste gevaar uit de stelling gehaald. In plaats van in remise te berusten ging de tegenstander op zoek naar meer, en daarbij in troebel water vissen. Daar wist Martin wel raad mee. Nadat de DES-speler -inmiddels zelf naarstig op zoek naar de remise- twee schijven voor een doorbraak had moeten offeren kwam de Amersfoorter precies een tempo tekort voor de winst. Voor Ton Bollebakker gold dat er van die dagen zijn dat het er gewoon niet inzit. Tegenstander Evert van de Pol speelde een scherpe opening en nam een hekstelling in. Ton riposteerde met de uitstoot naar veld 23, waarna Van de Pol het spelbeeld veranderde naar een soort omsingelingsklassiek. Ton pakte daarop het centrum en begon druk uit te oefenen. De remisemarge werd echter nergens overschreden en na 70 zetten werden de punten gedeeld. Dat was precies voldoende voor de 11-9 overwinning van ADG.