© Webmaster Bryan Brank

ADG is promotie-spook te slim af                          

Door Wim Martin 19 februari, 2017 In de laatste ronde van de landelijke damcompetitie streed het Amersfoorts Dam Genootschap in een thuiswedstrijd tegen Maastricht. Na een spannende strijd wisten de Amersfoorters door een 9-11 nederlaag -hoe paradoxaal het ook klinkt- de dreigende promotie nipt te ontlopen. Zelfs bij een 10-10 gelijkspel zou een beslissingswedstrijd om promotie voor ADG onafwendbaar zijn. Het klinkt allemaal wat merkwaardig, maar in die hoofdklasse heeft dit team eigenlijk niets te zoeken was de heersende mening. Dat laat onverlet dat je natuurlijk niet 'zomaar' een wedstrijd gaat weggeven.  De start van de wedstrijd leek al in het voordeel van de Limburgers uit te pakken. Nico Kruijswijk liet een kwartier voor aanvang weten dat hij in Diemen vast zat door een treinstoring. En met ons onvolprezen openbaar vervoer weten we het dan wel, die zou nooit meer op tijd in Amersfoort kunnen komen. Dat leek op voorhand een verliespost voor de Amersfoortse begroting, want op het laatste ogenblik moest dus Gerrit van Maanen ingezet worden. Hij moest het opnemen tegen een speler met ruim 300 (!) ratingpunten meer. Normaal gesproken een kansloze onderneming. Na een opening waar Gerrit zich niet echt in thuis voelde werd er fors vervlakt en opeens ontglipte de sterkere speler een onnauwkeurigheid. Van Maanen nam de 3 om 4 en hield er een schier onaantastbare voorpost op de zevende rij en schijfwinst aan over. Technisch gezien had er wel winst voor hem in gezeten, maar de Amersfoorter leverde met de uiteindelijke remise een prestatie van formaat ! Ook de andere invaller, super-sub Hans Mulder, kweet zich bewonderenswaardig van zijn taak. Hans hield het rustig op het bord. Er leek niet al teveel aan de hand te zijn, maar dan is Hans juist op zijn gevaarlijkst. In de overgang van middenspel naar eindspel leek zijn tegenstander de draad even kwijt te raken waarop de Amersfoortse sluipmoordenaar genadeloos toesloeg. Hij werkte toe naar een voordelig eindspel waarin het ene na het andere Limburgse schijfje opgepeuzeld werd en de winst geïncasseerd.  Harry de Waard en Eric Conrad vochten flankspel uit waarbij de Belg een stevig centrumblok creërde. Toch hield Harry het hoofd koel en wist zich met een omsingeling staande te houden. Daarbij moest de zuiderling ook zijn rechtervleugel in de gaten houden. De ADG'er dreigde n.l. op elk willekeurig moment een aanval op zijn voorpost in te zetten. Middels enkele wederzijdse ruiltjes werd er vereenvoudigd en overgeschakeld op klassiek. Ver in de 2e helft van de partij nam Conrad een afwikkeling die veel terreinwinst opleverde. Maar het stugge verdedigingswerk van Harry leverde uiteindelijk toch een verdiende  puntendeling op.  Tot zover de partijen waarin de Amersfoorters goed speelden. Op alle overige borden werd gerommeld of gewoon geknoeid.Zelfs de (winst)partijen van Cees Strooper en Ton Bollebakker konden de toets der kritiek niet doorstaan.  Tegen Leon Oudenes speelde Cees Strooper een variant in het klassieke spelsysteem waarbij hij snel een grote tempowinst pakte. Dat is op zich strijdig met de meest gangbare opvatting dat juist een ontwikkelingsachterstand te verkiezen is. Dan is het wel de bedoeling dat het front niet stil valt (zoals Hitler ondervond bij Stalingrad). Ook veldheer Strooper merkte dat hij in het middenspel voorwaartse beweging tekort kwam. Na een noodzakelijk geworden achterwaartse ruil had Oudenes de touwtjes in handen. Hij kon gaan werken aan een kettingstelling (die bij analyse achteraf toch niet fataal bleek voor Strooper). Strooper nam echter in die fase een (dure) combinatie. Deze zou remise hebben opgeleverd maar Oudenes maakte een fout en Strooper won.  In deze klasse kan je je soms best wat permitteren leek Ton Bollebakker te denken. Hij nam een te volle hekstelling in en als Ber ten Haaf op de 24e zet 28-23 19x28 32x23 had aangedurfd..... Nu kwam Ton er mee weg, wikkelde af naar een onduidelijke stand met wederzijds een dam en negen schijven. Ten Haaf raakte in die fase snel de weg kwijt zodat Ton handig naar winst afwikkelde.  Bryan Brank speelt volgens theoretische schema's. "Mapjesdammer" noemen ze dat tegenwoordig misprijzend als het fout gaat. Als het goed gaat hoor je er niets meer over..Bryan ging in deze partij 'vol op het orgel' en kreeg een mooie aanval. In een voordelige positie liep hij in een 14 om 14 echter in een toch wel geniepige combinatie. Hij rommelde nog wat door, maar was kansloos. Wim Martin heeft dit seizoen patent op het verknoeien van klassieke middenspelstanden. Misschien wat minder lui zijn en toch maar tempo's tellen ? Tot overmaat van ramp is het dan zo dat het in het eindspel precies op 1 tempo 'uit' is. Zo ook ditmaal. Bedroevend !  Gerrit de Bruijn maakt een goed seizoen door en scoort er lustig op los, maar in deze wedstrijd deelde hij flink in de malaise. De opening was positioneel voor de Amersfoorter en zelfs toen hij in het middenspel een heuse Podkowa inzette zag het er nog goed uit. De omklemming van het centrum kon echter niet voltooid worden want opeens was daar na een onnauwkeurigheid onafwendbaar schijfverlies. Gerrit spartelde nog wat maar moest in een 4 om 3 stand zelfs als eindspelkenner berusten in het feit dat hem niets anders restte dan een hand geven.  Frits Stuger speelde een min of meer gelijk opgaande klassieke partij tegen een 1200+ speler. Frits koos (nou ja, koos ?) voor de omsingeling en hield een aantal schijven in bedwang, maar was te laat met een tijdige afruil ter neutralisering van de aanval. Daardoor kreeg de Limburger op zijn rechtervleugel  twee doorbraakschijven die vrij  gemakkelijk konden promoveren. Stuger moest offeren om ook met twee vooruit geschoven schijven dam(men) te halen. In het eindspel keek hij dan ook tegen een onoverbrugbare materiële achterstand aan. Kortom: eraf gezet.  Marcel Everloo speelde eigenlijk wel een goede partij tegen een Nederlands sprekende Belg uit Luik. Blijkbaar heeft de taalstrijd geen vat op hem gekregen. Kan ook nooit een echte Bourgondiër zijn, want luisterend naar de naam Janes de Vries !Marcel kreeg groot voordeel, maar zoals zo vaak faalde hij op het beslissende ogenblik. En dat komt toch echt door een verkeerde verdeling van zijn bedenktijd. Lang nadenken over de meest vanzelfsprekende zetten en dan overzie je zoals in deze partij vanwege gebrek aan tijd een in 1 zet (!) winnende voortzetting met een teleurstellende remise als resultaat.  ADG blijft daardoor in ieder geval volgend jaar een traumatische worsteling in de Hoofdklasse bespaard.