Het is ons weer gelukt. Na de zinderende slotronde tegen concurrent VDC Veenendaal hebben we onze titel kampioen van de provincie Utrecht weten te prolongeren. Met een 11-5 leek het een gemakkelijke eindzege, maar halverwege de strijd was hiervan nog niets te merken.
Vooral bij het bord Bottenheft-Kalter gebeurde veel (opmerkelijks). Aanvankelijk bouwde Piet naar een gezonde hekstelling toe, maar halverwege zag het er naar uit dat Kalter zich toch hieruit kon bevrijden. Om dit te willen voorkomen offerde Piet zomaar een schijf en meende deze terug te kunnen halen. Mispoes. Kalter weekte zich toch los en … met een plusschijf. Maar …. Plots gaf de Veenendaler op klaarlichte dag 2 schijven weg. Hij meende de partij uit te kunnen maken, maar de vlieger ging niet op. En zo kreeg Piet alsnog de puntjes in de schoot geworpen.

Op dat moment had Hans Mulder al lang een schijfje meer in de knip. Vanuit de opening nam Edelbroek een verkeerde afruil wardoor Hans zo maar een één om tweetje kon nemen. Een gelopen zaak dus al op dat moment. Hans maakte dan ook geen fout en rondde het karwei gemakkelijk af.

Marcel Everloo remiseerde met Nico Valkenburg. De Amersfoorter verkreeg naar mate de partij vorderde, veel tempovoordeel. Maar in een uitgedunde stelling was het voordeel miniem. Marcel bood remise aan om tactische redenen dat door Nico gretig werd geaccepteerd.
Plots veel schijvengekletter bij Cees Strooper.

Vanuit een scherp opgezette flankspel(Roozenburg)partij aan weerskanten blunderde Cees waardoor tegenstander Jaap Vink naar dam kon combineren. De partij was op slag uit.
Toch liet ADG zich hiervan niet weerhouden om de voorsprong verder uit te bouwen. Gerrit v.d. Ham had al een gunstige hekstelling weten te creëren, maar combineerde Cees Maliepaard van het bord. Jan van Amstel kreeg wat terreinvoordeel tegen Veenendaals sterkste troef, Erik van de Weerdhof. Maar vanuit klassiek hielden beiden elkaar in evenwicht en werd op de 41e zet remise geaccepteerd.

Een krachtige flankcentrum partijopzet werd door Kenneth Mankoe van alle kanten van het bord “geharkt”.

Kennelijk had hij een remiseopdracht meegekregen tegen Harry de Waard, want wat de Zeistenaar ook aan aanval opzette, alles werd direct weggeruild.

Maar in het middenspel wist Harry via een lange en mooie forcing schijfwinst te veroveren en was ook hier de volle buit binnen enkele zetten op het wedstrijdformulier bijgeschreven.

Na een slordige fout in de opening werd Ton Bollebakker in het defensief gedrukt, maar wist de schade te beperken. Geen beste partij, maar wel een punt!