zaterdag 12 januari 2008

ADG wint maar krijgt te weinig

Toch kwam ADG stroef uit de startblokken. Weliswaar opende Harry de Waard met een gelijkwaardige remise tegen good-old Arie Stoorvogel, maar Wim Martin had het nakijken tegen Walter Thoen. De ADG’er probeerde in de opening het spel van zijn op papier sterkere tegenstander te ontregelen. In het middenspel nam hij een grote afwikkeling en leek een puntendeling binnen handbereik. Thoen nam echter een simpele drie om twee doorbraak, die op slag uit was.

Ton Bollebakker scoorde de tegentreffer

Ton Bollebakker scoorde de tegentreffer. Vanuit een zeer spannende opening maakte invaller Van de Hout al op 14^e zet de fatale fout en kon de ADG'er al schijfwinst binnenhalen. De rest was een kwestie van tijd en techniek.

Maar de keistaddammers werd voor de 2^e keer op achterstand gezet. Goed gespeeld flankspel van Jan Wielaard kreeg resultaat in het middenspel. Hij kreeg het centrum in handen en aanvalskanten op de linker vleugel van zijn tegenstander. Helaas blunderde de Amsterdammer en tuinde in een damzetje die meteen tot liquidatie dwong.

Gerrit de Bruijn speelde aanvalsklassiek

Gerrit de Bruijn speelde aanvalsklassiek, dat later overging in “half open”. Tegenstander De Koning verdedigde zich bekwaam en kwam later zelfs in het voordeel. Dit vervlakte echter waardoor vlak voor de tijdnoodcontrole de punten werden gedeeld.

Een sterk aanvallende Leo Rosendaal

Een sterk aanvallende Leo Rosendaal bracht hem in een flankcentrumpartij veel terrein winst. Juist op het moment dat hij toe kon slaan koos hij de verkeerde variant en eindigde deze partij in een toch wel teleurstellende remise.

Een eindsprint zorgde uiteindelijk toch nog voor de Amersfoortse winst. Allereerst Cees Strooper die de sterke, maar altijd saai spelende Ton van Adrichem versloeg. De ADG-preses wist vanuit de opening het initiatief te nemen en pakte gedecideerd vanuit een flankaanval de strategische velden. Nadat de speler van Westland meende te kunnen “breken” werd hij verrast door een verrassende doorbraakcombinatie. De rest was voor Strooper een kwestie van uitspelen.

Jan van Amstel bracht ADG op voorsprong

Jan van Amstel bracht ADG op voorsprong. Door zijn aanvalsdriften nam de Almeerder het heft in handen en leek veel terreinvoordeel te gaan halen. Leek het aanvankelijk te “stokken” enkele zetten later stond Van Amstel zo goed als gewonnen door een doorbraakmanoeuvre. Het eindspel rondde hij keurig af.

Ook Marcel Everloo deed nog een duit in het zakje door John Lommers te verslaan. Na de opening belandde de partij in een klassieke stelling. Everloo had temponadeel en stond dus goed volgens de theorie. De klassieke stelling werd afgeruild en kon niet tijdig worden hersteld. De Amersfoorter forceerde een doorbraak dat uiteindelijk eindigde in een 4 (1 dam, 3 schijven) om 2 (dam en schijf). Lommers had de lange lijn en in theorie remise in handen. Everloo bouwde gestaag een vangstelling op en dwong Lommers de lange lijn te verlaten. De Westlander was na 5 uur spelen wellicht vermoeid en gaf de partij op, omdat hij meende dat de vangstelling dodelijk zou worden. Hij overzag echter een simpele remisevariant.

(3)