zaterdag 26 januari 2008

ADG nekt koploper

In een uitermate spannend en boeiend gevecht met koploper Zaanstreek wist ADG aan het langste eind te trekken: 9-11. Op alle borden aan weerskanten werd gevochten als leeuwen waardoor boeiende duels ontstonden.

Het eerste punt kwam op naam van Ton Bollebakker. De Hilversummer kreeg in een spannende omsingelingspartij het net niet rond en wikkelde daarom naar remise af.

Daarna werd ADG op achterstand gezet door verlies van Guno Grune. Vanuit gelijkwaardig klassiek had hij behalve de strijd met de tegenstander ook nog een extra opponent in de vorm van de klok. Ook ditmaal verloor de ADG’er niet van zijn -relatief hoog geklasseerde- tegenstander, maar van zichzelf en het uurwerk. In een late middenspelstand die zelfs als wat beter voor de ADG’er getaxeerd zou kunnen worden, kwam de Amersfoorter er opeens achter dat hij nog 35 seconden over had voor 4 zetten. De eerstvolgende zet was ogenblikkelijk een blunder en de onnodige nederlaag was een feit.

Marcel Everloo maakte het echter weer goed

Marcel Everloo maakte het echter weer goed en bracht de stand weer in evenwicht. Een sterk gespeelde klassieker leverde de ADG’er een sterk centrum op. In het middenspel forceerde Everloo schijfwinst en rondde dit af met een fraaie eindspelfinesse.

Wim Martin trof, evenals nagenoeg alle ADG-ers, in Jan de Ruiter een tegenstander met een forse rating en ook nog een goede score in deze competitie. Martin hield het wijselijk eenvoudig en ging al te complicerende varianten bewust uit de weg. Een gelijkwaardige remise was na 4½ uur spelen het bevredigende resultaat.

Gerrit de Bruijn zette zijn ploeg op voorsprong

Gerrit de Bruijn zette zijn ploeg op voorsprong. Vanuit klassiek verkreeg hij tempovoordeel. De beslissing viel nadat tegenstander Groot zich bewust liet opsluiten met fatale positionele gevolgen.

Leo Rosendaal zette een omsingelingspartij op die alle kanten uit kon gaan. Uiteindelijk pakte het goed uit voor hem, omdat zijn tegenstander op den duur met een onspeelbare korte vleugel bleef zitten.

Ook Harry de Waard deed een duit in het zakje

Ook Harry de Waard deed een duit in het zakje door Barbara Graas te verslaan. Deze veelvuldig nationaal finaliste hield in klassieke banen tot in het middenspel gelijke tred. Maar nadat de Zeistenaar Graas ertoe dwong via een afruilmanoeuvre haar stelling naar achteren te duwen was het gebeurd. In enkele zetten kreeg hij de strategische velden en een zwaar centrum in handen die hem de partijzege opleverden.

Maar bij een 4-10 tussenstand in het voordeel van de Amersfoorters deed Zaanstreek nog iets terug en liet Jan Wielaard en Cees Strooper in het zand bijten. De tegenstander van Wielaard dreigde in het middenspel terreinvoordeel te verkrijgen. Gezien de tempoverhoudingen maakte Wielaard het daarom klassiek. De ADG’er plaatste een offer dat winst had moeten opleveren. Wielaard koos echter een verkeerd plan en verloor – tegen de verhouding in – alsnog.

Cees Strooper had in Bhiem Ramdien

Cees Strooper had in Bhiem Ramdien Zaanstreeks sterkste troef tegenover zich zitten, een sterk aanvallend ingestelde speler. Zo ook nu weer. Strooper omsingelde de aanval met verve. Maar na spannende verwikkelingen kreeg Ramdien toch de overhand. Het eindspel werd zo nadelig voor de ADG’er dat de wedstrijd uiteindelijk na 5½ uur speeltijd verloren ging.

Intussen was Jan van Amstel – aan bord 1 – remise overeengekomen met Paul van der Lem. Een klassieker waarbij de ADG’er flink temponadeel kreeg. Uiteindelijk forceerde hij middels een offer de puntendeling.