dinsdag 29 januari 2008
Aanvalsdrift wordt neergesabeld
Tijdens de onderlinge competitie mocht Harry de Waard de degens kruisen met Rutger Koetsier. Een duel op het
scherpst van de snede, waarbij Harry flink over het centrum in de aanval ging. Toch was de Zeistenaar in
zijn doen en laten iets te enthousiast, want op zijn vleugel werd de stelling meer en meer uitgedund en dreigde
Rutger met een forcing. Op een gegeven moment kon Harry dit niet meer houden, kwam schijf achter en het was daarna
gebeurd.
Ook Ton Sijbrands haalde de volle buit binnen ten koste van Edwin van Hofwegen. Een hekstellingpartij waarbij
Ton in het middenspel plus één forceerde en ook Edwin er vervolgens niet meer aan te pas kwam.
Hans Mulder bleef de baas over Henk Smits. Een korte vleugelopsluiting en een volgepropte linkervleugel werden
Henk fataal. Nadat hij een simpel één-om-tweetje overzag, kon Henk op den duur de rest van de schijven ook in het
doosje doen.
De partij was nog maar net begonnen of Piet Bottenheft gaf op klaarlichte dag al een schijfje cadeau tegen
Frits Stuger. Natuurlijk bleef Piet doorgaan, maar zijn opponent maakte geen fout en maakte het karwei daarna
foutloos af.
Vanuit klassiek bouwde Remco Bosman goed op tegen Sil Bralts. Toch werd een damzetje hem fataal. Weliswaar kostte
de penningmeester dit 2 schijven, maar nadat de dubbeldekker veilig werd opgeruimd, kon Sil aan
combinatiedreigingen gaan beginnen. Tijd speelde ook een rol, vooral voor de jeugdige speler, die toch geen goed
verweer wist te geven.
Het duel Van den Ham – Strooper eindigde na een spectaculair treffen in remise. Na flankspel met een dubbele
ruil naar de rand ontstond er boeiend spel dat veel rekenwerk van beide spelers vergden. Op den duur kreeg
Van den Ham terreinvoordeel, maar nogmaals…. die tijd. Met bij beiden de vlag op vallen had de Barnevelder nog
steeds voordeel, maar Cees wist handig te manoeuvreren en zijn stelling toch de remisehaven in te loodsen.
Ook Marcel Everloo remiseerde met Jan Wielaard. Na verloop van tijd kreeg Jan een sterk centrum in handen en
stond Marcel met de rug tegen de muur. Maar ook hier ging de klok aan weerskanten een woordje meespelen en werd
(voornamelijk door Jan) niet op zijn sterkst voortgezet. Nadat de kruitdampen van de tijdnoodfase waren opgetrokken
was de muziek ook uit de stelling en was het resterende eindspel potremise.
|