Of het zou de remise moeten zijn die Gerrit de Bruijn nog binnenhaalde tegen Cees Strooper.
Eerstgenoemde dammer verslikte zich behoorlijk in het middenspel en kwam simpel een schijf achter. Dat hij daarna nog een punt uit het vuur wist te slepen was niet door het verbeten terugvechten van Gerrit, maar meer door de zwakke(re) voortzettingen van onze voorzitter. Overigens gaf Ton Sijbrands na afloop van de partij al een directe positionele winst aan.
 

Deze analyticus had overigens een spectaculair treffen met Harry de Waard. Vanuit flankspel hield de partij lange tijd gelijke tred en werd er gespeeld op het scherpst van de snede. Aan weerszijden werden flinke plaagstootjes uitgedeeld, die echter werden doorzien. In hevige tijdnood, Ton mocht nog 20 zetten doen voor 5 minuten sloeg hij dan toch toe. De Muidense grootmeester maakte dankbaar gebruik van een twee om tweeruil. Vervolgens was het voor Harry geen houden meer aan.
 

Hans Mulder won van Remco Bosman.
Al in de opening ging de jeugdspeler in de fout dat hem maar liefst 2 schijven kostte. Daarna werd een doorbraakactie hem nog eens fataal.

Gerrit van Maanen profiteerde van een gunstig opgestelde hekstelling tegen Henk Smits.
Laatstgenoemde dammer meende te moeten offeren om nog enigszins spel te houden.
Maar welke zetten hij ook produceerde, Gerrit liet zich niet meer foppen.

Pech voor Marcel Everloo, die tegen Ton Bollebakker veel tijd gebruikte vanuit gelijkwaardig klassiek.
Er brak een verschrikkelijke tijdnoodfase voor hem aan, die hij niet meer te boven kwam. Na het bijwerken van de zetten was de klok onverbiddelijk: één zet te weinig!

Gerrit v.d. Ham mocht eveneens het zoet van de overwinning proeven.
Vanuit een betere positie nam de Barnevelder tegen Jan Wielaard een doorbraakactie waarbij de Amsterdammer geen dam mocht halen vanwege directe afvang.
Het eindspel werd vervolgens door Gerrit foutloos afgehandeld.