dinsdag 5 juni 2007

Jan Wielaard speelde een uitstekende partij tegen Sil Bralts.

Sil moest lijdzaam toezien hoe hij volkomen in de tang werd genomen. Toen Jan ook nog het strategische veld 24 pakte was het eigenlijk gedaan. Maar onderschat die lepe penningmeester nooit! In wanhoop speelde Sil met de zet 4-9 op het enige dat nog in de stand zat, een combinatie naar 49, en laat Jan daar nou net intrappen! Als Sil halverwege de combinatie nog net iets leper was geweest dan hij al is, dan zou de combinatie zelfs winstgevend zijn geweest. Nu kon Jan de dam afnemen met even later remise. 

 
 
Marcel pakte de zaken in zijn partij tegen Ton Sijbrands vanaf het begin goed aan: een goede schijvenverdeling en een sterke centrumpositie. Toch kon hij niet voorkomen dat hij moest ingaan op een grote ruil waarmee die centrumpositie uit elkaar werd geslagen. In zijn haast om weer snel een schijf naar 23 te dirigeren overzag Marcel een combinatie en toen was het meteen gedaan.
 
Een zeer interessant duel werd gespeeld tussen aanvaller Gerrit de Bruijn en omsingelaar Jan van Amstel. In de cruciale fase verzuimde Jan een waarschijnlijk winnende combinatie te nemen, zo bleek na afloop. In plaats daarvan liep Jan op 2 schijven. Daarop combineerde Gerrit met een bekende, maar altijd verrassende wending (die vooral bekend is uit de Partie Bonnard) naar een winnen de doorbraak met twee schijven. In de partij liep Jan nog in een kleine damcombinatie, maar als dat niet was gebeurd zou hij door overmacht het niet hebben gered.
 
Henk Smits kwam al vroeg in de hekstelling, maar dat was eigenlijk geen enkel bezwaar. Als Henk zou hebben gekozen voor consequente uitdunning van de rechter vleugel van Hans Mulder, dan  hing er een grote verrassing in de lucht. Helaas koos Henk er voor om ten koste van een schijf, in ruil voor initiatief op het middenbord, uit de hekstelling te gaan.
Dat was echter te vroeg: Hans maakte de partij professioneel uit.
 
  
 

Tijdens deze avond werd ook de ADG-bekerfinale 2007 gespeeld.

Titelverdediger Cees Strooper moest het opnemen tegen Piet Bottenheft, die zo verrassend in de halve finale Marcel Everloo had verslagen. Na een gelijkwaardige openingsfase besloot Piet om de klassieke positie te verbreken. Daarmee gaf hij wel gelegenheid aan Strooper om een opsluiting te nemen. Gaandeweg de partij werd dat toch een zorgenkindje voor Piet. Toch bleef nog lange tijd onzeker of dat beslissend zou zijn. Daarbij speelde het spanningselement mee dat Cees Strooper op grond van zijn rating moest winnen, terwijl Piet aan remise genoeg had. Maar Piet redde het niet. Na schijfverlies kwam hij er niet meer aan te pas. Cees Strooper dus opnieuw bekerwinnaar!