© Webmaster Bryan Brank
ADG nipt verslagen door Ons Genoegen in Utrechtse damcompetitie 30-11-2018 door Cees Strooper In de derde ronde van de Utrechtse damcompetitie kon het achttal van ADG het niet bolwerken tegen het Utrechtse Ons Genoegen. Na ruim vier uur spelen prijkte een 9-7 nederlaag op het bord. Het leek er op dat er meer had ingezeten voor de Amersfoorters. Opvallend was dat Ons Genoegen zich bediende van een tactische opstelling. In plaats van ‘op sterkte’ te zitten namen Wouter Ludwig en Alfons Ottink plaats op respectievelijk het tweede en het vierde bord. Meestal bedienen teams zich van een tactische opstelling als zij zich de mindere wanen. Of dat in dit geval ook zo was mogen scherpslijpers beoordelen. ADG kwam in ieder geval op voorsprong omdat Jan de Ruiter zich kon loswurmen uit een hekstelling, die aanvankelijk voor hem niet prettig oogde. Hij won eerst een schijf en daarna nog een en toen was de buit binnen. Hans Mulder besloot tegenstander Peter Meijler geen pijn te doen en nog in het middenspel werd tot remise besloten. In alle overige zes partijen werd er gespeeld tot in de tijdnoodfase. Omdat de partijen aan elkaar gewaagd waren was niet duidelijk welke kant ‘het kwartje’ zou vallen. Utrechter Dré Verheggen speelde een uitstekende partij tegen Bryan Brank. Hij toonde aan dat de schijvenverdeling van Brank in de klassieke positie niet optimaal was. In het late middenspel toen de stellingen geopend werden hield hij de druk op de ketel van Brank. Wellicht gehaast door de klok beging Brank een slordigheid die hem direct de partij koste, waar remise nog haalbaar leek. Ben Provoost kwam vorstelijk uit de opening tegen Arne van Mourik. De opsluiting van de rechtervleugel van Van Mourik leek echter mooier dan die in werkelijkheid was. Van Mourik hield speelvrijheid aan de andere zijde en schoof de partij soepel naar remise. De 4-4 tussenstand was zonder meer een teleurstelling voor ADG. Gerrit de Bruijn bereikte enig centrumoverwicht tegen Cock van Wijk, maar veel was het niet. Ook hier remise. Toen ging het in de tijdnoodfase mis bij Cees Strooper tegen Wouter Ludwig. In het late middenspel leek Strooper een perspectiefrijke klassieke positie in handen te hebben, mede geholpen door een verrassende voortzetting. Zoals het ging moest Ludwig ‘improviseren’. Bij analyse bleek dat Strooper de winst toch niet had kunnen verzilveren. In tijdnood liep hij, in een pure remisestelling, in een suffe twee-om-twee met doorbraak en hij kon direct opgeven. Zo zat het de Utrechters niet tegen. Jan van de Veen kwam vorstelijk uit de opening tegen Alfons Ottink. Dat was met name zo omdat Ottink zich niets aantrekt van de wet van de evenwichtige schijvenverdeling. Vanuit de opening besloot hij namelijk alle schijven naar links te spelen, zich daarbij niet bekommerend over enige flexibele ontwikkeling van zijn linkervleugel. De vraag hoe Ottink in vredesnaam zijn schijven ‘aan de praat’ moest krijgen werd merkwaardig genoeg beantwoord door zijn tegenstander. Jan van de Veen besloot namelijk precies die schijf af te ruilen die alles voor Ottink verstopte. Daarna kreeg Ottink een licht initiatief, maar de remise bleek het eindresultaat. De 8-6 voorsprong van OG kon alleen nog door Harry de Waard worden afgewend, als hij zou winnen. Maar zo ging het niet. Oud- predikant Wim Vlooswijk speelde een prima partij, met gedreven concentratie. Het terreinvoordeel was aan zijn kant, dus De Waard mocht niet mopperen met de remise. Zo werd het 9-7 voor de Utrechters. Over enkele weken is de return in Amersfoort, een mooie gelegenheid voor revanche.  Klik hier voor de gedetailleerde uitslagen
Volgende pagina Volgende pagina