© Webmaster Bryan Brank
Zwaar bevochten zege van ADG 24-11-2018 door Wim Martin Alweer over de helft van de landelijke damcompetitie, en ADG gaat nog steeds aan kop in de KNDB- eerste klasse. Maar dat had zaterdag j.l. heel anders kunnen uitpakken. De Amersfoorters wonnen met het kleinst mogelijke verschil (11-9) van de reserves van Wageningen, maar -om eens een originele sportkreet te gebruiken- “dat had net zo goed andersom kunnen zijn”. WSDV was op volle oorlogssterkte naar Amersfoort gekomen. Zelfs de ‘invaller’ was getooid met een rating van maar liefst 1076.Deze trof aan bord 8 Harry de Waard die zijn ploeg op voorsprong zou zetten door een positionele overwinning op Hans Kromhout. Dit keer eens geen flankspel. De tegenstander was duidelijk uit op remise want diverse keren werd er naar achteren geruild. Dat was koren de molen van de ADG-er die de Gelderse dammer steeds meer naar achteren drong. Uiteindelijk won De Waard door een simpele doorbraakfinesse maar de stelling van Kromhout hing op dat moment toch al aan een zijden draadje. Tot ver in het vierde speeluur gebeurde er daarna van alles, maar dat leidde nog niet gelijk tot een wijziging van de 2-0 tussenstand. Toch zag het er op diverse borden zorgelijk uit voor de thuisclub. Zowel Frits Stuger als Marcel Everloo moesten alle zeilen bijzetten om de druk op hun voorpost te weerstaan.Of Marcel in de opening een vier om vier ruil nou toeliet of erdoor verrast werd is niet duidelijk, maar het resultaat was wel dat een voorpost geïsoleerd werd. De verdediging van Everloo in deze was in de praktijk echter voldoende. In het middenspel schoof de stand in elkaar en dreigde de WSDV-speler de lange vleugel van de Amersfoorter vast te zetten. De opstoot die Everloo speelde was niet goed en al snel moest hij een schijf offeren, weliswaar met enige compensatie. Marcel verraste vervolgens zijn tegenstander met een meerslagvariant waarbij beide spelers op dam kwamen. De overgebleven schijven stonden voor Everloo echter zo beroerd dat aan verlies niet te ontsnappen viel. Frits Stuger koos voor de 34-30 opening met opstoot naar veld 24 na zwarts achterloop. De opening wordt niet zoveel meer gespeeld, maar biedt beide spelers de mogelijkheid hun tactische arsenaal te combineren met strategische wendingen. Frits ging fors in de aanval onder het motto: kijken hoe ver ik kan gaan de remisemarge niet uit het oog verliezen. Tegenstander Oosting trachtte de aanval af te slaan en Frits’ verdediging uit te putten. Het kan haast niet anders zijn dan dat Oosting ergens kansen op het veroveren van de voorpost heeft laten zitten. Zoals het in de partij ging wist Stuger door behoedzaam tempospel en een stugge verdediging het beste van het spel te krijgen. In het eindspel dwong hij een twee om twee af, en kon daarna over de lange vleugel naar dam opstomen. In een vier om vier bood Frits remise aan hetgeen met graagte geaccepteerd werd. De eindstand is analytisch inderdaad remise, maar ditmaal had de Amersfoorter nog best even door mogen gaan. Wageningen kwam vervolgens op voorsprong. Fred Ivens, de 74-jarige veteraan van WSDV (nog altijd met een rating van 1317) leverde een uitstekende partij af. De aanval van Ton Bollebakker werd subtiel omsingeld en de Hilversummer in Amersfoortse dienst werd er nagenoeg kansloos vanaf gezet. Jan de Ruiter nam geen risico en na 41 zetten werd de vrede getekend in een klassiek standje ‘dat toch altijd remise is’. Bij analyse is dat waar, maar achter het bord heerst soms een andere werkelijkheid. In ieder geval stond de Amersfoorter zeker niet minder. Gerrit de Bruijn liep na zijn winst op Wouter van Beek spinnend van tevredenheid door de speelzaal. En terecht. Na een opening waarin al snel de gebaande paden verlaten werden, kreeg de ADG-er een omsingeling in handen die hij met vaardige hand naar winst wist te voeren. De tegenstander van Cees Strooper, Robert Jan van Steenbergen, kwam met gedegen spel uit de opening. Vlak daarna gaf hij Strooper echter een cadeautje in de vorm van een aanknopingspunt. Dat leidde langzamerhand tot een onaangename positie voor de WSDV-er. Om verlichting te krijgen ruilde hij zodanig dat hij een voorpost verkreeg. Daarmee zette hij echter de deur open voor Strooper om alle centrale aanvalsvelden te bezetten. Bij analyse (door clubgenoot Bryan Brank) bleek dat Cees bij de verzilvering te druistig te werk was gegaan, want er was een moment dat met een combinatie remise afgedwongen kon worden. Nadat dit door beiden gemist werd, won Strooper eenvoudig via promotie naar dam. Bij Nico Kruijswijk tegen Hans Dammingh ging het tot aan de 29e zet gelijk op. Daarna koos Nico een geheel verkeerd plan. Door een tweetal achterwaartse ruilen in het middenspel kreeg zijn tegenstander grip op de stand en het voordeel werd met de zet groter. Toch kreeg de  ADG-er op de 45e zet de kans om de partij weer praktisch in evenwicht te brengen. Gek genoeg had hij deze zet wel overwogen, maar zag er toch van af. Daarna werd hij snel gekraakt. 8-8 in de wedstrijd en Wim Martin stond onder forse druk tegen een 14-jarig talent. Terwijl Martin bezig was de schade binnen de perken te houden werd hem in de wandelgangen toegefluisterd: “je moet winnen !” Onder dank voor de mededeling keek Wim nog eens goed naar de rokende puinhopen van zijn stelling. Tsja, hij kon nog wel op enkele ‘schwindels’ spelen. En dat zou goed uitpakken. Ivar Smijers trapte in het laatste trucje en het afspel naar winst was de Amersfoortse routinier wel toevertrouwd. 10-8 en Bryan Brank nog aan het spelen tegen oud-weerman Harry Otten.Nu zullen alle grapjes over die tegenstander al wel een keer gemaakt zijn, maar gun een stukjesschrijver ook zijn pleziertje. Het was rustig weer in de opening. Otten ontweek daar de depressies bekwaam. Gesteund door een hogedrukgebied kreeg Bryan kansen in het middenspel. In het eindspel leek een oceaanstoring Otten fataal te worden, maar met een dreigende finesse kon hij de verdiende puntendeling afdwingen. Een nipte 11-9 zege voor ADG. Voor de gedetailleerde uitslagen klik hier.
Volgende pagina Volgende pagina