© Webmaster Bryan Brank
Russen voltrekken vonnis over ADG 18-02-2018 door Wim Martin De strijd om het kampioenschap en rechtstreekse promotie naar de hoofdklasse KNDB tussen het Amersfoorts Dam Genootschap en Enschede is zaterdag j.l. in het voordeel van de Tukkers beslecht. Het was tot het eind bloedstollend spannend, een originele thriller. Met de kleinst mogelijke overwinning (11-9) wist Enschede uiteindelijk -na bijna zes (!) uur spelen- het kampioenschap binnen te slepen. ADG is nu veroordeeld tot het spelen van een promotie- wedstrijd over twee weken. Foto`s: Harry de Waard Enschede beschikt al enige jaren over Russische inbreng. Maar liefst drie -in Duitsland woonachtige- Russen telt de ploeg. Zij zouden, met tezamen 5 punten, cruciaal zijn voor de overwinning. Toch kwam ADG op voorsprong. Ton Bollebakker trof een invaller die vanwege een visuele beperking met een additionele bureaulamp boven het bord speelde. Al in de opening kwam hij met een merkwaardige opbouwzet. Ton vlocht twee combinatieve dreigingen in de stelling en de eerste de beste zet daarna was het al prijs. Schijfwinst voor de Hilversumse ADG-er. Het afspel was daarna niet moeilijk en het lampje kon uit. Harry de Waard had toen na anderhalf uur het eerste punt voor zijn ploeg al opgeleverd. Hij speelde tegen de meest ervaren Rus, Raphaël Zdroviak. Een speler die zelf niet veel onderneemt maar het ook weer niet prettig vindt als de tegenstander net zo afwachtend speelt.Schrijver dezes ondervond dat een keer in Spanje toen Zdroviak met remise een ruilpartij tegen hem met de kreet “Scheisspartie” besloot.   Ook in deze partij werd er veel weggeruild. De ADG-er vond het wel best want elk punt dichter bij de voor het kampioenschap benodigde 10-10 was immers meegenomen. In de partij van Nico Kruijswijk werd het evenwicht nooit echt verbroken. Een door zijn tegenstander ingenomen halve hek en de controle over het klaverblad (16-21-26) werd ruimschoots gecompenseerd door een sterk centrum. Na een afruil op de korte vleugel bleef aan de andere kant van het bord de halve hekstelling over. Nico’s tegenstander probeerde nog van alles, maar van echt voordeel was geen sprake. Even later werd de hekstelling noodgedwongen verbroken, waarna de muziek eruit was. Na de 40e zet werd remise overeengekomen. Die 4-2 voorsprong voor de Amersfoorters bleef tot in het vierde speeluur staan. Wim Martin trof -al voor de vierde maal dit seizoen- de sterkste speler van de tegenstander. Ditmaal Jeroen Goudt. Ooit een belofte, en nationaal jeugdkampioen 1971. Vanwege andere bezigheden, wethouder en burgemeester in respectievelijk Enschede en Hof van Twente, speelde hij vele jaren niet meer. Maar inmiddels is al een paar jaar de draad weer opgepakt. Martin pakte het niet echt slim aan. Het was ‘een beetje wel, en toch ook weer niet’ voluit willen spelen.Die halfslachtigheid kwam hem op een nadelige klassieke stelling te staan. Na nog een opbouwfout wist Goudt via een inleidend gambiet wel raad met het opruimen van het Amersfoortse wrakhout. Enschede kwam vervolgens op een heel belangrijke 6-4 voorsprong door het verlies van ADG-kopman Cees Strooper. De Russische beer Igor Chartoriyski zette Strooper de voet dwars. Er zouden vraagtekens geplaatst kunnen worden bij de strategische opzet van de Amersfoorter. Was het wel zo verstandig om de Rus de aanval te gunnen en zelf heil te zoeken in de omsingeling ? Cees vond na afloop -uiteraard- van wel. Strooper is een begenadigd ‘systeem-dammer’. Echter als de opzet dan ook maar even mis gaat, zoals in deze partij toen hij een essentiële wending bij nader inzien niet kon doorzetten, stort het bouwwerk in. Zo ook hier, en de Russische wals dreunde door. Hierna gebeurde er op de vijf resterende borden van alles dat zich lastig objectief laat beschrijven. ‘Wisselende kansen’ is absoluut een understatement. ‘Tombola’ dekt de lading beter. Over Frits Stuger kun je van alles zeggen, maar in ieder geval niet dat het ‘saai’ is wat op zijn bord allemaal voorvalt. Hij kreeg eerst een niet moeilijke doorbraak-combinatie voor gelijk materiaal om de oren. Normaal gesproken is dat einde oefening. Er werd met grote vreze voor zijn damleven gevreesd. Een ander zou proberen de dam, desnoods dan maar voor een schijf minder, af te nemen. Zo niet Frits. In de beste koffiehuis-traditie ging hij de dam ‘gewoon’ opsluiten ! Hoe verzin je het. Maar toen de tegenstander daar niet actief genoeg op reageerde kon Frits met doorbraakdreigingen gaan stoeien. De Enschede- speler gaf om dat te keren maar wat schijven. Opeens zat er toen -door nog een dam (!) te geven voor Frits een remisecombinatie in. Alle toeschouwers zagen hoe het moest. Eureka ! Frits ook en de zwaar bevochten puntendeling was op dit bord een feit. Gerrit de Bruijn leek in een klassiek middenspel onbetwist voordelig te staan. Die klassieke standjes zijn echter lastig te doorgronden. En bovenal kost dat veel tijd. Toen het voor de Amersfoorter in een 10 om 10 bijna rond leek ontglipte hem een onnauwkeurigheid. In plaats van 39. (3-8) mag gewoon (15-20). Achterlopen is dan thematisch verhinderd door (23-29) en De Bruijn zou kunnen opgeven. Dit werd echter gemist waarna Gerrit een schijf voor kwam en (te ?) snel naar een 4 om 2 eindspel afwikkelde. De omstanders dachten: “de eindspelkenner zal wel weten hoe dit wint”. Maar helaas, het liep net remise. Hans Mulder nam behoorlijk wat risico tegen de op papier zwakste tegenstander. Mulder kreeg heel veel centrumvoordeel. Maar er volgde een ruiltje, en nog een ruiltje. Optisch leek Hans steeds mooier te staan. Maar het werd dunner, dunner, te dun voor de winst. Dammen is een remise-spel verzucht je dan als overwegende partij. Evenals de vorige wedstrijd tegen EDC zaten Gino Schirinzi en Marcel Everloo weer tegenover elkaar. De vorige wedstrijd eindigde in remise na een klassiek middenspel. Ook nu stond er al weer snel een klassieke stand op het bord totdat Schirinzi besloot middels een grote ruil de partij af te vlakken. De stand werd weer richting centrum opgebouwd en in elkaar gevlochten. Everloo besloot een wederzijdse combinatie naar dam open te zetten wegens een vermeende dreiging van het offer van Dussault. Schirinzi nam de combinatie en beide spelers promoveerden naar dam met 8 schijven. De dam van Everloo stond achter de vijandelijk linie die al een vangstelling klaar had staan. Tegen 3 schijven ging de dam van Everloo er af maar er was nog compensatie. In deze fase ging voor beide partijen de klok meetellen, hoewel Marcel 1 minuut op de klok en dan aftellen naar 3 seconden eigenlijk geen tijdnood vindt. (Bij deze: de toeschouwers wel !!) Schirinzi deed in ieder geval niet de goede zetten. Allereerst overzag hij een winst in 1 zet, vervolgens gaf hij Everloo een schijf terug maar creëerde hierdoor een vangstelling waardoor zijn eigen dam werd afgenomen en Everloo plots in een 4 om 2 gewonnen kwam te staan. Ook Marcel speelde dit niet zorgvuldig en gaf alsnog een remisekans weg. Toen Schirinzi ook deze kans niet pakte maakte Everloo het vervolgens af en won de partij. En de spanning was weer terug in de wedstrijd. 9-9 Bryan Brank bevocht de derde Rus in Twentse dienst, Juri Geisenblas. Ook hier mondde de partij uit in een klassiek middenspel. Dat had Bryan gelet op de tempi eigenlijk niet moeten toestaan. Nu werd het vanaf de 40e zet lastig maar nog net niet onhoudbaar. En remise en derhalve 10-10 was immers voldoende voor het Amersfoortse kampioenschap ! Er kwam uiteindelijk een lastig eindspel op het bord, waarin Geisenblas op de 60e zet directe eindspelwinst verzuimde. Vervolgens is de positie op de 72e zet analytisch remise.  Daarna raakte Bryan het spoor bijster. Sven Kramer zou zeggen: “Ik raakte ze niet meer”. Bryan bezweek onder de druk na zes uur spelen. Op de 83e zet haalde de Rus de trekker over. 11-9 voor Enschede. Klik hier voor de gedetailleerde uitslagen
Klik op de thumbnail om te vergroten
Volgende pagina Volgende pagina