© Webmaster Bryan Brank
Uitgerust ADG pakt zege 20-01-2019 door Wim Martin In het diepe zuiden des lands bond het Amersfoorts Dam Genootschap zaterdag j.l. de strijd aan met de Limburgse dammers. ADG was gewaarschuwd, want twee jaar geleden werd van dit gevaarlijke, homogene tiental zonder echt zwakke plekken nog verloren.De damcompetitie kent geen echte ‘winterstop’ en dus ook geen trainingskamp in verre oorden. Toch had het grootste gedeelte van het ADG-team ervoor gekozen een dag voor de wedstrijd af te reizen. Fris en fruitig verschenen de ADG-ers derhalve achter het bord. Hoewel er flink strijd geleverd werd kwam de Amersfoortse overwinning eigenlijk niet echt in gevaar.En dat kan vooral op het conto geschreven worden van het welhaast optimaal functioneren van het ‘motorblok’ van de Amersfoorters. De vier-cylinder Strooper, De Bruijn, Bollebakker en De Waard heeft met de komst van Jan de Ruiter dit seizoen een upgrade naar een vijf-pitter ondergaan. Tezamen zouden zij maar liefst negen punten scoren, en dan kan het haast niet meer mis gaan. Jan de Ruiter dreunde zijn opponent als eerste van het bord. Jan nam van meet af aan het initiatief met bezetting van de belangrijke centrumvelden, daarna het kerkhofveld en ten slotte een onaantastbare voorpost op 24. Al na 45 zetten konden de schijven in het doosje. Wim Martin investeerde voor zijn doen (te)veel bedenktijd in een poging druk met zijn korte vleugel te ontwikkelen. Dat liep door de correcte verdediging van zijn tegenstander niet zoals gewenst. Martin keek eens om zich heen, zag dat het goed ging op de meeste andere borden, en op de 40e zet werd de vrede maar getekend. Hans Mulder, sinds kort de jongste pensionado van het team, viel in voor Bryan Brank en betoonde zich als immer een waardig vervanger. Hans is lastig te bespelen ondervond ook routinier Andy Damen. De laatste leek even wat overwicht te krijgen, maar dat bleek schone schijn. Op die momenten is Hans op zijn best. Ook hier toverde hij de positie weer naar een volstrekt gelijkwaardige 7 om 7 met een puntendeling als verdienstelijk resultaat. Eric Conrad trad de Amersfoortse topscorer Gerrit de Bruijn onbevangen tegemoet. Een kerkhofaanval werd geplaatst en verzandde in een imponerend ogend centrumblok. Gerrit liep er soepeltjes omheen waardoor de Limburger in temponood kwam. Een lichte forcing resulteerde in schijfwinst voor de Amersfoorter. Toen er nog een opgepeuzeld werd en een derde schijf op de tocht kwam te staan vond de tegenstander het welletjes en zag het zinloze van verder verweer in. Nico Kruijswijk speelde aan het kopbord tegen Gijs Schoenmakers: topscorer, maar ook met veruit de hoogste rating (1239). De ADG-er  ging de strijd onbevangen aan en voelde zich prettig bij het gekozen strijdplan. Op de korte vleugel stonden echter wel teveel schijven en een opsluiting dreigde. Toch kon zijn tegenstander vanwege combinaties de opsluiting niet echt rond krijgen. Op de 40e zet koos Gijs niet voor de beste voortzetting en een vereenvoudiging volgde: een 3 om 3 afwikkeling, waarna een remise gloorde. Op de 44e zet ging het echter voor Nico verkeerd. Hij had veld 25 moeten bezetten, waardoor hij de controle op de lange vleugel had gehad. Deze onnauwkeurigheid werd hem fataal.  Nog wel een doorbraak, maar vanwege overmacht onvoldoende voor remise. Marcel Everloo trof in Dennis Joosten een collega-tijdnoodtijger. De opening werd achter het bord wederzijds steeds langdurig ‘bestudeerd’ alvorens er feitelijk een zet volgde. Het betrof een flankspel-opening waarvan de essentie toch bekend verondersteld mag worden. Het was Marcel die uiteindelijk afhaakte en met een randschijf op 26 de tegenstander een aanknopingspunt verschafte. Op de 28e zet, met nog zeer weinig bedenktijd (van ‘tijdnood’ is bij Marcel volgens zeggen nooit sprake) faalde de zetcontrole, met een combinatie naar dam voor de tegenstander tot gevolg. Everloo spartelde nog manmoedig verder, maar zonder resultaat. Tegen Maurice Raes besloot Cees Strooper in een van de damtheorie  bekende opening volop in de omsingeling te gaan. Dat was vooral ingegeven dor het feit dat maar liefst drie schijven van Raes inactief waren. Zoals het ging liep Raes helemaal vast en won Strooper een volle schijf. Ook het afspel zou glad gewonnen zijn, maar toen kwam de showman in Strooper naar boven. Hij dacht met een leuk geintje de partij uit te maken. Daarvoor zette hij de stand zo open dat Raes op meerdere manieren een vergiftigde schijf/schijvenwinst kon behalen (jaren geleden had Strooper in een partij, na een snelle schijfwinst, eens een ' een-om-vijf' open gezet voor zijn tegenstander, die niet goed was. Maar die tegenstander  offerde eerst nog twee schijven en nam toen die een-om-vijf met winst...). Helaas voor Strooper zat er ook nu wel een goede zet in waardoor hij de schijf achterstand goed maakte. In feite dus een kolossale blunder van Strooper!Cees had gewoon geluk dat hij goed bleef staan. Hij zette weer aan en won alsnog overtuigend. Een strategisch goed opgezette partij maar helaas ontsierd door een blunder.  Ton Bollebakker speelde een hoogst vermakelijke partij. Spannende opening, boeiend middenspel en daarna pressing, drukken en duwen. De Limburger had uiteindelijk in een 3 om 3 de remise binnen handbereik maar liet zich toch nog beschwindelen. Ontzetting, hilariteit, verdriet en vreugde bij de diverse toeschouwers, maar wel winst voor Ton. Met Frits Stuger weet je het nooit. Als het spannend wordt kan het alle kanten opgaan in zijn partij. Zo ook hier. Tegen de sterke Karel Leemreize (meer dan 200 ratingpunten meer dan Frits) bood hij goed weerstand. En dan gooit Frits op de 36e zet opeens de knuppel in het hoenderhok met een zet waar alle kippen overstuur van raken en de haan het ook niet meer weet. Is dat nou een slechte zet of juist levensgevaarlijk ? De tegenstander en toeschouwers in opperste verwarring latend produceert Frits dan een paar achter het bord verzonnen voortzettingen waar niemand een sluitend antwoord op weet te verzinnen, met een uiterst verdienstelijke remise als eindresultaat. De partij tusssen Harry de Waard en Dré Verheggen had een klassiek spelverloop. De eerste helft van de partij verliep rustig en er was sprake van evenwicht. Daarna kreeg de ADG-er gemakkelijker spel en moest de Utrechtse Limburger op zijn hoede zijn. Dat deed hij ook en verdedigde zich secuur. In de eindspelfase bleef De Waard aan de leiding. Maar nadat ADG de wedstrijdzege over de streep trok  door de remise van Stuger bood hij onmiddellijk remise aan ! Eindstand 12-8 voor ADG Voor de gedetailleerde uitslagen klik hier
Volgende pagina Volgende pagina